استیبل کوین ها ارزهای دیجیتالی هستند که بر بستر بلاکچین ضرب یا صادر (Mint) می شوند و قیمت آن ها معمولا به یک دارایی فیزیکی مثل ارز فیات یا طلا وابسته است که به آن وابستگی قیمت یا پگ (Peg) گفته می شود. داشتن وابستگی قیمت یا پشتوانه یک دارایی فیزیکی باعث می شود که قیمت استیبل کوین ثابت بماند. همانند ارزهای دیجیتال دیگر، کاربران می توانند استیبل کوین ها را بخرند، بفروشند، آن ها را با ارزهای دیگر معامله کنند و یا در کیف پول های خود ذخیره کنند.

پس رمز ارز باثبات یا استیبل‌ کوین‌ به نوعی از ارزهای دیجیتال گفته می شود که ارزش آن به یک دارایی یا کالای پایدار مانند دلار وابسته است. مثلا یک رمز ارز باثبات دلاری (مثل تتر) پشتوانه دلار را دارد و ارزش آن همواره مساوی یک دلار است.

این نوع رمز ارزها به پول فیات مانند دلار آمریکا، سایر ارزهای رمزنگاری شده، فلزات گرانبها یا ترکیبی از هر سه وابسته هستند. دلیل این وابستگی تلاش برای ثابت نگه داشتن قیمت آن ها است. هر واحد از یک استیبل کوین بدون توجه به شرایط کلی بازار همیشه قیمت ثابتی دارد، به همین دلیل آ‌ن ها را با عنوان ارز دیجیتال پایدار و با ثبات نیز می شناسند. مهمترین موارد نظیر تتر (USDT)، یو اس دی سی (USDC) و بایننس یو اس دی (BUSD) دارای پشتوانه دلار آمریکا هستند و قیمت هر واحد آن ها همیشه یک دلار آمریکا است.

با وجود تنوع دارایی های قابل پشتوانه سازی برای انواع استیبل کوین، تا امروز محبوب ترین گزینه ارزهای فیات به خصوص دلار ایالات متحده آمریکا بوده اند. همانطور که گفتیم، یک ارز دیجیتال با ثبات و پایدار صرف نظر از این که بازار کریپتوکارنسی دارای چه وضعیتی است، همیشه ارزش یکسانی دارد؛ حتی اگر قیمت اتریوم (ETH)، بیت کوین (BTC) و دیگر رمز ارزهای بازار به صد دلار کاهش یا به صد هزار دلار افزایش پیدا کند، یک واحد تتر یا دیگر استیبل کوین های مطرح باز هم یک دلار ارزش خواهند داشت.

استیبل کوین ها برای مقابله با نوسان ذاتی در قیمت ارزهای رمزنگاری شده طراحی شده اند. رمز ارزهای پایدار و با ثبات معمولا وثیقه می شوند، به طوری که مجموع تعداد واحدهای در گردش داخل شبکه آن ها توسط دارایی های ذخیره شده ای پشتیبانی می شوند.

به عنوان مثال، شرکت Tether Limited توسعه دهنده معروفترین و پراستفاده ترین استیبل کوین بازار مدعی است به ازای عرضه یک واحد USDT در شبکه بلاکچین (Blockchain)، یک دلار در یک حساب بانکی به عنوان وثیقه قفل می کند. به طور خلاصه اگر ۵۰۰,۰۰۰ کوین در شبکه بلاکچین وجود دارد، حداقل ۵۰۰,۰۰۰ دلار باید در بانک به عنوان پشتوانه ذخیره شود.

با توجه به نوسانات ناگهانی بیت کوین و سایر آلت کوین ها (Altcoins)، مدافعان رمز ارزهای پایدار معتقدند که وجود آن ها ریسک نرخ تبدیل و ضرر را محدود می کند. همچنین این ویژگی ها باعث می شود کارایی رمز ارزها برای خرید کالا و خدمات بیشتر شود. به عنوان نمونه، امروز افراد زیادی با وجود عدم علاقه به سرمایه گذاری در رمز ارزها از استیبل کوین ها برای امور مختلف نظیر انجام حواله های بین المللی استفاده می کنند.

درست مثل دیگر دارایی های دیجیتال، کاربرد اصلی استیبل کوین ها (Stablecoins) ذخیره ارزش و وسیله مبادله است. این ارزها نوسانات قیمت را به طور موقت به تعویق می اندازند تا تریدرها بتوانند به جایگاه امنی دسترسی داشته باشند. همچنین توکن های استیبل می توانند برای رشد دنیای امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) مثل ییلد فارمینگ (Yield Farming)، وام دهی و وام گیری و تامین نقدینگی مورد استفاده قرار گیرند.

این دو دلایل اصلی هستند که مردم استیبل کوین ها را به جای دیگر رمز ارزهایی مثل بیت کوین انتخاب می کنند. سرمایه گذاران می توانند مطمئن باشند که توکن های خود را می توانند با قیمت ۱ دلار بفروشند. قیمت کوین ها به احساسات واکنش نشان می دهند؛ یعنی اگر تریدرها و سرمایه گذاران اعتقاد داشته باشند که هر استیبل کوین آن ها ۱ دلار ارزش دارد، قیمت به آن واکنش نشان می دهد و در حدود ۱ دلار باقی می ماند.

استیبل کوین ها برای سرمایه گذاران نگران پناهگاه امنی به شمار می روند. بسیاری از صرافی هایی مثل بایننس (Binance)، به تریدرها اجازه خرید با ارز فیات می دهند، اما اجازه ترید با آن ها را نمی دهند؛ این قضیه برای تریدرهایی که ارز فیات دارند، مقداری چالش برانگیز است. این دقیقا همان جایی است که Stablecoin ها وارد می شوند و به این دلیل که آن ها رمز ارز هستند، تقریبا در تمامی صرافی ها وجود دارند. در ادامه، به معرفی انواع استیبل کوین و پشتوانه های مختلف آن ها می پردازیم.

ارز فیات، یکی از رایج ترین روش های پشتوانه سازی است و از آن در بسیاری از ارزهای دیجیتال باثبات استفاده شده است. دلار آمریکا بیش از سایر ارزهای فیات به عنوان پشتوانه‌ در استیبل کوین ها به کار رفته است. این موضوع را هم در نظر داشته باشید که بانک های مرکزی کشورهای مختلف به دنبال آن هستند معادل دیجیتال ارزشان را ایجاد کنند که به آن ارز دیجیتال بانک مرکزی یا CBDC می گوییم. CBDC شباهت ها و تفاوت هایی با استیبل کوین ها دارد. در ادامه به معرفی چند استیبل کوین با پشتوانه ارزهای فیات می پردازیم.

پشتوانه دلار آمریکا

• تتر (USDT)
• دلار بایننس (BUSD)
•  ترو یو اس دی (TUSD)
• دلار جمینای (GUSD)
• یو اس دی کوین (USDC)

پشتوانه یورو

• EURt

اولین نوع از ارزهای دیجیتال پایدار یا ثابت توسط پول های فیات پشتیبانی می شود. برای انتشار هر واحد رمز ارز پایدار یک دلار در مکانی امن مخصوصا یک حساب بانکی توسط متولی نگهداری می شود. در تئوری این یعنی مشتریان به راحتی می توانند بدون صرف هزینه زیاد این دو پول (فیات و رمز ارز) را به یکدیگر تبدیل کنند. در انواع دیگر رمز ارزهای پایدار که کمتر از رمز ارزهای پایدار مطرح مثل تتر و یو اس دی سی استفاده می شوند، کالاها به عنوان پشتیبان و وثیقه در نظر گرفته می شوند. مثلا دولت ونزوئلا برای راه اندازی رمز ارز پترو آن را به بشکه های نفت وابسته کرده است. این ایده به طور کلی خوب است، هر چند تاخیر طولانی ارائه پترو و مسائل سیاسی دیگر باعث شد موفقیت چشمگیری نداشته باشد.

این دسته ارزهای دیجیتال با ثبات دارای پشتوانه ارز فیات با نسبت ۱:۱ است. می توان آن ها را «با وثیفه فیات» نیز خطاب کرد. در اینجا یک صادرکننده مرکزی (یا یک بانک)، مقداری ارز فیات را به عنوان ذخیره در اختیار داشته و در ازای آن مقدار متناسبی توکن منتشر می کند.

ارزهای دیجیتال پایدار این چنینی کاملا ایمن به نظر می رسند، اما در دنیای اقتصاد هیچ چیز به طور صد درصد مصون از ریسک نیست. به همین دلیل نمی توان خرید و فروش استیبل کوین های دارای پشتوانه فیات را نیز کاملا بدون ریسک دانست. باید به صادرکننده توکن ها اعتماد داشته باشیم، وگرنه احتمال دستکاری حساب ها توسط آن ها وجود دارد. اگر چنین اتفاقی رخ بدهد و موضوع علنی شود، قیمت تحت تاثیر قرار خواهد گرفت.

فراموش نکنید برای سرمایه گذاران راهی دقیق به منظور مطمئن شدن کامل از ذخیره یا عدم ذخیره وجوهی به عنوان پشتوانه توسط صادر کننده وجود ندارد. حالت ایده آل این است که توسعه دهنده شبکه یک استیبل کوین با ارائه مستمر حسابرسی ها سعی می کند رفتاری شفاف از خود نشان بدهد، اما سیستم همچنان تا تراستلس (Trustless) شدن فاصله زیادی دارد.

یک نوع استیبل کوین دیگر توسط ارزهای دیجیتال رمزنگاری شده قوی مثل بیت کوین و اتریوم پشتیبانی می شوند. درباره آن ها چنین سوالی مطرح می شود: آیا این نوع وثیقه گذاری سبب گریزناپذیر شدن نوسانات قیمت نمی شود؟

پاسخ تا حدودی پاسخ مثبت است، اما برخی از ارائه دهندگان سعی می کنند با قرار دادن وثیقه و ضمانت بیشتر این نگرانی را برطرف کنند.

به عنوان مثال باید به دای (DAI) اشاره کنیم که از اتریوم (Ethereum) و یو ای دی کوین (USDC) به عنوان پشتوانه استفاده می کند. سالهاست دای، مطرح ترین رمز ارز با ثبات و پایدار غیر متمرکز بازار، مشکلی برای کاربران ایجاد نکرده است. در اینجا برای ارائه هر واحد رمز ارز پایدار، ۲ دلار ارز رمزنگاری شده به عنوان ضمانت نگهداری می شود. این شیوه به حفظ و زنده نگه داشتن تکنولوژی غیر متمرکز کمک خواهد کرد. اما در این صورت نیاز به نگهداری سرمایه زیادی به شکل ارزهای دیجیتال رمزنگاری پدید می آید که آن هم در معرض خطر نوسان است.

در اینجا کنترل صدور واحدها بر عهده قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) است. این نوع استیبل کوین تراستلس نیست و تراست – مینیمایز (Trust-Minimized) محسوب می شود. اعتماد شما دیگر نسبت به یک صادرکننده مرکزی نیست، چرا که سیاست های پولی توسط کاربران اداره کننده شبکه غیر متمرکز، به عنوان بخشی از سیستم های حکمرانی آن ها، مشخص می شود.

اعتماد کردن به چنین سیستمی کمی راحت تر است؛ فرض بر این است که همه شرکت کنندگان در شبکه همیشه در جهت منافع کاربران عمل می کنند.

برای کسب این نوع استیبل کوین فرد باید دارایی ارز دیجیتال (وثیقه) خود را در یک قرارداد قفل کند. این قرارداد هوشمند در ادامه برای وی توکن صادر می کند. بعدها، وقتی فرد می خواهد وثیقه در گروی پروتکل را آزاد کند، باید کو ن‌های با قیمت ثابتی که پیشتر دریافت کرده بود را همراه سود به همان قرارداد پس بدهد.

مکانیزم های مطمئن ماندن از ثبات قیمت این مدل استیبل کوین بسته به روش توسعه هر سیستم متفاوت است. ترکیبی از نظریه بازی و الگوریتم های درون شبکه ای به شرکت کنندگان برای ثابت نگه داشتن قیمت انگیزه می دهد.

آخرین نوع استیبل کوین رمز ارزهای پایدار بدون پشتوانه اما الگوریتمی هستند. این دسته ارزهای دیجیتال عرضه و تقاضا را رصد و زمانی که قیمت بسیار پایین است اقدام به خرید می کنند. همچنین وقتی قیمت بسیار بالا است اقدام به فروش خواهند کرد. هدف نهایی این است که قیمت ارز دیجیتال پایدار مطابق با پول های فیات مانند دلار باشد.

آن ها هیچ پشتوانه‌ ارز فیات یا رمز ارزی ندارند و برای ثابت نگه داشتن قیمت متکی به الگوریتم ها و قراردادهای هوشمند هستند. آن ها نحوه عرضه توکن ها را مدیریت می کنند. شبکه یک استیبل کوین الگوریتمی عرضه توکن را در صورت پایین آمدن قیمت (در مقایسه با ارز فیاتی که قیمتش را دنبال می کند)، کمتر می کند. در آن سو اگر قیمت هر واحد از مرزی مشخص (در مقایسه با ارز فیات مورد نظر) بالاتر برود، توکن های بیشتری با هدف کاهش ارزش هر واحد وارد چرخه می شوند.

به عقیده برخی، بدون پشتوانه و بدون وثیقه خطاب کردن این دسته رمز ارزهای پایدار از نظر تکنیکی درست نیست. آن ها نیز دارای وثیقه هستند، اما نحوه وثیقه گذاری متفاوتی در مقایسه با دو نوع ارز دیجیتال پایدار دیگر دارند. اگر اتفاقی غیر منتظره رخ بدهد، رمز ارزهای با ثبات الگوریتمی ممکن است برای کنترل حرکت های نوسانی و بی ثبات کننده بازار دارای نوعی استخر وثیقه باشند.

امپلفورت (AMPL) یکی از استیبل کوین های الگوریتمی است و به جای این که یک پشتوانه فیزیکی برای نگه داشتن قیمت روی ۱ دلار به کار ببرد، از یک پروسه به نام Rebase استفاده می کند. Rebase با توجه به میزان عرضه و تقاضا، به صورت اتوماتیک عرضه را تنظیم می کند.

جالب است بدانید که اخیرا نوع جدیدی از ارزهای دیجیتال باثبات به نام استیبل کوین های هیبریدی (Hybrid Stablecoins) یا استیبل کوین های الگوریتمی فرکشنال (Fractional Algorithmic Stablecoins) معرفی شده است. در این رمزارزها ممکن است از ارز فیات، ارز دیجیتال و الگوریتم به طور همزمان برای ثابت نگه داشتن قیمت استفاده شود. فرکس (Frax) نمونه ای از استیبل کوین های هیبریدی است.

معمولا نهاد یا شرکتی که در پشت یک استیبل کوین متمرکز است، ذخایری را ایجاد می کند و دارایی یا سبدی از دارایی ها را که پشتوانه استیبل کوین است در آن ذخیره می کند.

شرکت های صادرکننده استیبل کوین مثل تتر (Tether)، سرکل (Circle) و پکسوس (Paxos) به طور مرتب بازبینی می شوند تا اطمینان حاصل شود که در ذخایر خود دارایی کافی برای حفظ ارزش استیبل کوین های خود را دارند.

این بازبینی ها تضمین می کنند که استیبل کوین ها به دارایی های واقعی پگ (Peg) شده اند. پولی که در ذخایر وجود دارد، به منزله وثیقه برای ارزهای دیجیتال باثبات است. در نتیجه زمانی که دارندگان استیبل کوین توکن های خود را نقد می کنند، به اندازه کوین های نقدشده از دارایی‌ موجود در ذخایر برداشته می شود تا نرخ برابری ۱ به ۱ استیبل کوین حفظ شود.

پگ یا وابستگی قیمت همیشه ثابت و متعادل نمی ماند. قیمت استیبل کوین ها نیز حدود ۱ یا ۲ درصد نوسان می کنند که نسبت به نوسانات ارزهای دیجیتال دیگر ناچیز است. جالب است بدانید که سهم بزرگی از بازار ارزهای دیجیتال باثبات در اختیار استیبل کوین های متمرکز است و استیبل کوین های غیرمتمرکز سهم کمتری دارند.

میکر دائو (MakerDAO) یکی از بهترین ارزهای دیجیتال باثبات غیرمتمرکز را معرفی کرده است. میکر دائو توسط یک سازمان مستقل غیرمتمرکز یا دائو (DAO) اداره می شود و استیبل کوین دای (DAI) خود را به کاربران قرض می دهد. با اینکار تضمین می کند که دارایی های ذخیره آن همیشه دارای وثیقه بیش از اندازه هستند. همانطور که قبل تر گفتیم Overcollateralization بودن یعنی دارایی موجود در ذخایر بیشتر از ارزش کل عرضه دای است. میکر در ذخایر خود دارای ارزهای دیجیتالی مثل اتریوم و USDC است.

کاربران پلتفرم میکر ارزهای دیجیتال وثیقه خود را در یک قرارداد هوشمند قفل می کنند و پس از قفل شدن وثیقه در قرارداد، کاربر می تواند توکن های دای (DAI) جدید را از پلتفرم قرض بگیرد.

استیبل کوین های الگوریتمی هیچ وثیقه ای ندارند. در عوض، برای ثابت نگهداشتن قیمت مقداری از کوین ها سوزانده و یا کوین های جدید صادر می شود.

نحوه کار استیبل کوین الگوریتمی به این صورت است که اگر قیمت آن از ۱ دلار به ۰.۷۵ دلار کاهش پیدا کند، الگوریتم به صورت خودکار مقداری از کوین ها را نابود می کند تا استیبل کوین کمیاب تر شود و قیمت دوباره به ۱ دلار برگردد. اگر قیمت به بیش از ۱ دلار برسد، الگوریتم توکن های جدید صادر می کند، عرضه افزایش می یابد و قیمت پایین می آید.

شاید به‌ نظر برسد که استیبل کوین الگوریتمی کاملا پایدار است و کنترل عرضه و تقاضا به دست الگوریتم ایده جالبی است. اما شواهد نشان می دهد که این نوع پروتکل به سختی می تواند کارایی خود را حفظ کند.

سقوط تاریخی لونا به عنوان یکی از بدترین و تاریکترین روزها در تاریخ ارز دیجیتال حک خواهد شد. در این سقوط، حدود ۶۰ میلیارد دلار سرمایه از بین رفت و باعث تحریک اقدامات نظارتی، وحشت سرمایه گذاران و قانون گذاران جهان شد. به دلیل شکست این پروژه، بسیاری از افراد معتقدند که استیبل کوین های الگوریتمی شانس موفقیت ندارند. البته زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد.

توجه کنید که استیبل کوین ها ممکن است با نوسانات بازار و یا هزینه های آپدیت و نگهداری و یا طی قانون گذاری، با شکست مواجه شوند. یکی از این استیبل کوین ها NuBits است که دلیل شکست آن، عدم توانایی در حفظ ثبات قیمت بود. یکی دیگر از این پروژه ها، Basis بود که با وجود جذب سرمایه ۱۰۰ میلیون دلاری، در دسامبر ۲۰۱۸ و با نقض قوانین آمریکا بسته شد.

بیشتر رمز ارزهای ثابتی که از سال ۲۰۱۷ معرفی شدند، همچنان در مرحله راه اندازی باقی مانده اند. همچنین دو سوم این پروژه های شکست خورده، با پشتوانه طلا بودند؛ زیرا این پروژه ها باید حتما ثابت می کردند که طلای پشتوانه استیبل کوین شان در جایی ذخیره شده و به صورت امن نگهداری می شود.

استیبل کوین ها به رشد اقتصاد جهانی و توسعه عصر دیجیتال دنیای ما کمک می کنند. استیبل کوین ها راهکار مناسبی برای برخی از مشکلات مهم در حوزه معاملات و تبادل پول هستند:

• کاربران برای ارسال پول به کشورهای دیگر، نیازی به بانک ها و حساب های بین المللی ندارند. تنها چیزی که نیاز دارند یک کیف پول ارز دیجیتال است و با استفاده از آن می توانند وجوه را به صورت آنی ارسال کنند. در سیستم مالی کُند، پر هزینه و محدود، این یک پیشرفت چشمگیر است.
• استیبل کوین ها بدون نیاز به واسطه و شخص ثالث، امکان انتقال پول به صورت دیجیتال و همتا‌ به همتا را فراهم می کنند.
• ارزهای دیجیتال باثبات کارمزد و زمان انتقال پول را کاهش می دهند و بسیاری از کاغذبازی های اداری را که در صرافی های بین المللی وجود دارد، حذف می کنند.
• استفاده از بیشتر استیبل کوین ها نیازی به احراز هویت ندارد و این باعث حفظ حریم خصوصی و ناشناس بودن می شود. البته لازم است بدانید که تراکنش های بلاکچین قابل ردیابی است و تراکنش‌ استیبل کوین های متمرکز را می توان متوقف و کنترل کرد. علی رغم این، در حال حاضر باز هم استیبل کوین ها از حریم خصوصی بیشتری نسبت به سیستم بانکداری برخوردارند.

هدف اصلی ارزهای دیجیتال باثبات این است که مزیت و کاربرد دارایی های دیجیتال  بر بستر بلاکچین را در یک ارزی که تحت تاثیر نوسانات قیمت نیست، ارائه دهد.

ارزهای دیجیتال باثبات بی نقص نیستند و معایبی دارند که باید از آن ها آگاه باشید. اگر شرکت صادرکننده استیبل کوین ذخایر خود را در بانک یا نزد یک شخص ثالث نگهداری کند، ریسک طرف مقابل یا طرف معامله وجود خواهد داشت. اگر بانک ورشکسته شود یا مشکل امنیتی پیش بیاید، سرمایه افراد در خطر می افتد. البته این مختص استیبل کوین ها نیست. هر بار که به یک نهاد معتبر اعتماد می کنید و دارایی خود را به آن می سپارید، ریسک شخص ثالث وجود دارد.

ریسک قانون‌ گذاری یکی دیگر از مشکلات ارزهای دیجیتال باثبات است. دولت ها و قانون‌ گذاران جهان استیبل کوین ها را به دقت زیر نظر دارند؛ چون استیبل کوین ها سیستم مالی سنتی را مختل می کنند و با توجه به انتقال میلیاردها دلار سرمایه از سیستم بانکداری سنتی به استیبل کوین ها، این ارزها خطر جدی برای این سیستم محسوب می شوند.

هنوز مشخص نیست که قانون گذاران چه رویکردی را برای استیبل کوین ها اتخاذ خواهند کرد، اما قطعا تمایلی به از دست دادن کنترل سیستم مالی ندارند و برنامه دولت ها برای عرضه ارز دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) ممکن است اثر مهمی بر آینده استیبل کوین ها داشته باشد.

از طرف دیگر، قانون گذاران آمریکا خطرناکتر هستند؛ چون پذیرش جهانی استیبل کوین های وابسته به دلار آمریکا باعث می شود جهان بیشتر به دلار وابسته شود. این اتفاق خوبی برای دلار آمریکا است اما جهان در حال پذیرش نسخه ای از دلار است که تحت کنترل دولت نیست و این قانون گذاران را نگران می کند. قانون‌ گذاران برای ایجاد تعادل بین وابستگی جهان به دلار آمریکا و کنترل سیستم مالی، راه سختی در پیش دارند.

 اکثر استیبل کوین ها متمرکز هستند و نیازمند اعتماد به شرکت شخص ثالث هستند. شرکت های متولی می توانند تراکنش های این استیبل کوین ها را مسدود یا کنترل کنند. این ویژگی های استیبل کوین‌ متمرکز با ماهیت اصلی ارزهای دیجیتال در تضاد است و به همین دلیل کاربران شدیدا خواستار عرضه یک استیبل کوین الگوریتمی موفق هستند.

نهایتا استیبل کوین های الگوریتمی نیز مشکلاتی دارند. زمانی که مقدار زیادی نقدینگی به طور سریع از بازار استیبل کوین خارج می شود، وابستگی قیمت از دست می رود و احتمالا قیمت آن کاهش می یابد. این باعث می شود که سرمایه گذاران وحشت کنند و ارزهای دیجیتال باثبات خود را بفروشند. در نتیجه، قیمت استیبل کوین بیشتر کاهش می یابد و نهایتا منجر به سقوط قیمت آن می شود. به این فرایند «چرخه مرگ» گفته می شود، همان اتفاقی که برای توکن لونا (LUNA) افتاد.

بسیاری از سرمایه گذاران بازار کریپتو و به خصوص خریداران استیبل کوین ها، صرفا برای اینکه بتوانند بدون حضوری رفتن به صرافی ها روی ارزهای مختلف سرمایه گذاری کنند، به ارز دیجیتال ثابت یا پایدار رو می آورند. از مزیت های برخی از انواع استیبل کوین می توان به این اشاره کرد که قابل خرید بدون محدودیت و تبعیض هستند، چرا که به لطف داشتن ماهیت غیر متمرکز بودن (مثل دای) موجب می شوند کاربران بدون ارائه کارت شناسایی قادر به تهیه توکن مد نظر خود باشند.

البته باید در نظر گرفت که برای سرمایه گذاری روی یک استیبل کوین به جای دلار نقدی، بهتر است دنبال توکنی گشت که اعتبار و پشتوانه قوی داشته باشد تا در صورت طولانی شدن مدت سرمایه گذاری، شکست نخورد و سرمایه شخص از بین نرود. از جمله معتبرترین استیبل کوین ها می توان به تتر (USDT)، و دای (DAI) اشاره کرد.

تتر (USDT) در حال حاضر رتبه سوم بازار رمز ارزها را از نظر ارزش کل در اختیار دارد و مارکت کپ آن در صورت ادامه روند، می تواند به رتبه های بالاتر نیز نزدیک شود. پر واضح است که اگر قصد داشته باشید صرفا از نظر نقدینگی یک استیبل کوین را انتخاب کنید، مارکت کپ و سرمایه در گردش مهم‌ترین فاکتورها محسوب می شوند و تتر در هردو این موارد نسبت به رقبای خود برتری دارد.

برخی از استیبل کوین های معروف همچون USDT و USDC که بیشترین حجم نقدینگی بازار رمز ارزهای پایدار را در اختیار دارند، به لطف ساختار متمرکز خود و پشتوانه مالی خود این جایگاه را به دست آورده اند. مشکل این نوع از استیبل کوین ها وابستگی بسیار زیاد به یک نهاد یا بنیاد است، به شکلی که اگر زمانی آن سازمان تصمیم بگیرد، می تواند با وضع چند قانون و پروتکل پشت رمز ارز پایدار خود را خالی و سرمایه گذاران را با تعدادی توکن بی ارزش رها کند.

در چنین مواردی غیر متمرکز بودن استیبل کوین اهمیت خود را نشان می دهد. وضع قانون برای این استیبل کوین ها تنها با اجماع سرمایه گذاران ممکن است و به ندرت وضعیت برای سرمایه گذاران خطرناک می شود. از جمله غیر متمرکزترین استیبل کوین ها می توان به دای (DAI) اشاره کرد.

بسیاری از شرکت های خارجی به دلیل تحریم های وضع شده توسط ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا علیه ایران، کاربران ایرانی را به شیوه های مختلف از استفاده راحت از محصولات خود منع می کنند. برخی به کل دسترسی آن ها را قطع کرده و برخی دیگر به نوعی هشدار بسنده می کنند تا اگر زمانی لازم بود، بتوانند از خود سلب مسئولیت کرده و حساب ایرانی ها را ببندند. در چنین شرایطی انتخاب یک پروتکل مناسب برای کاربران ایرانی بسیار حائز اهمیت است و می تواند به معنای حفظ یا از دست رفتن کامل سرمایه آن ها باشد. این موضضوع درباره انواع استیبل کوین نیز صدق می کند.

به عنوان یک کاربر ایرانی، مهمترین نکته در انتخاب استیبل کوین برای سرمایه گذاری این است که توکن مد نظر تا جای ممکن غیر متمرکز باشد و در عین حال نقدینگی بالایی داشته باشد تا در صورت بسته شدن یک مسیر، بتوانیم از مسیرهای دیگر آن را نقد کنیم.

به عنوان استیبل کوین هایی که فقط با بایننس در ارتباط هستند، به علت تحریم بایننس علیه کاربران ایرانی، تا جدی با ریسک همراه هستند. البته صرافی های ارز دیجیتال ایرانی در این زمینه می توانند به شما کمک کنند، اما در هرصورت ممکن است ارتباط آن صرافی ها هم با بایننس قطع شود. در حال حاضر از نظر نقدینگی تتر (USDT) و از نظر غیر متمرکز بودن استیبل کوین دای (DAI) برای کاربران ایرانی مناسب ترین گزینه ها محسوب می شوند.